U nas to samo : ale trochę siły masz...

Ja w takiej sytuacji siadam na schodach czy też  na ławce w parku i mówię - odpoczywamy ,bo ja też jestem zmęczona. Potem  się pytam ,że jak ja go wezmę na ręce to kto mnie weźmie? i tak sobie dyskutujemy. Odwracam uwagę i dziecko nawet nie zauważy jak jest w domku.

Hehehe, to ja się cieszę, że mój podopieczny mieszka na parterze     

jak ja bym miała wejść na 16 piętro to bym ducha wyzionęła    na szczęście jest winda   

Już kiedyś opisywałam- ale jeszcze raz powtórzę :

Moi byli pracodawcy zabrali mnie na wycieczkę do stadniny koni/których nie widzieliśmy/ I ja z Karolkiem poszli szukać koników,odeszli my spory kawałek i Karolek mówi do mnie + Pani Danusiu weź  mnie Pani na rączki a ja =co takiego dużego chłopa mam wziąć na rączki,a Karolek do mnie =Pani Danusiu nie dużego chłopa ,tyko Karolka. Ja ze śmiechu nie mogłam go nawet podnieść. A teraz moja podopieczna jak chce aby  wziąć na ręce to mówi ,że ja butki bolą.

Dziewczyny uważajcie na kręgoslupy, przecież taki 2,5 latek to naprawdę już swoje waży, a potem rodzice renty nie wyplacą jak kręgoslup siądzie. Pozdrawiam

Ja mówię: ciocię bolą plecki i nie może cię wziąć na ręce. Jak dotąd - trafia. Gdybym miała nosić trzyipółlatkę (17 kg) oraz jej połtoraroczną siostrzyczkę (13 kg) to wkrótce wylądowałabym w gorsecie ortopedycznym, w najlepszym układzie

Ja również mówię każdemu mojemu dzieciaczkowi, że nie mogę i go nieść, bo mnie rączki bolę, ale chodź, przytulę cię-i po chwili mój Aniołek, pełen energii, idzie dalej.