Chłopiec ma 18m-cy Żadne rozwiązanie nie wydaje mi się tak do końca dobre: ani ubieranie na siłe ani odpuszczanie i czekanie aż histeria przejdzie, ani zabawianie, które rzadko kiedy skutkuje. Jestem ciekawa jaką radę otrzymałabym od Pani psycholog, chciałabym sie upewnić, że dobrze postępuję.

jak długo to trwa?

Zabawianie, ale jakie?

Jak miałam problemy z ubraniem małego buntownika [i nie tylko w takich przypadkach] mówiłam w czasie ubierania co po kolei będziemy robić. Najpierw była pieluszka. Zapinając ją mówiłam jeden rzep, drugi rzep. Zakładając skarpetki najpierw np. połaskotałam go po piętce lub wymasowałam delikatnie nóżki i mówiłam żeby sam trafił do celu. Z bluzeczką tez nigdy nie miałam większych problemów gdy głowa prześlizgnęła się przez miejsce na nią mówiłam 'a kuku' z rękawami też tak zawsze robię, ze spodniami podobna akcja. Szybko przeobraziło to się w pewien rodzaj zabawy niż jakiegoś nudnego obowiązku

Zaraz po napisaniu tego postu sytuacja zupełnie się odmieniła   Dzisiaj bez problemu się rozebraliśmy i ubraliśmy. Nie ma szans aby sam się ubrał jak podpowiada Sabina w późniejszym wieku jest to oczywiście nawet wskazane ale w tym wypadku to jeszcze nie wchodzi w grę.

W każdym razie zrobiłam mniej więcej tak jak napisała Agnieszka W. ubieranie nabrało cech "magicznych"   rączka znika a póżniej pojawia się to samo z nóżkami i głowką. Nie było już uciekania, wyrywania i płaczu. Trzeba znaleźć chyba złoty środek na dane dziecko   Pozdrawiam i dziękuje za zainteresowanie  

Na wszystko można znaleść sposób. Prędzej czy później.   

Dokładnie   Maluszkiem tak w ogóle zajmuje się od niedawna i w dodatku przychodzę na krótko wiec nie mam niestety za wiele czasu na jego obserwację i poznanie stąd pojawił się mały problem ze zrozumieniem pewnych zachowań i dotarciem do niego ale już jest ok   Pozdrawiam

Fajnie że mogłam w jakiś sposób pomóc

Ada R

Zaraz po napisaniu tego postu sytuacja zupełnie się odmieniła   Dzisiaj bez problemu się rozebraliśmy i ubraliśmy. Nie ma szans aby sam się ubrał jak podpowiada Sabina w późniejszym wieku jest to oczywiście nawet wskazane ale w tym wypadku to jeszcze nie wchodzi w grę.

W każdym razie zrobiłam mniej więcej tak jak napisała Agnieszka W. ubieranie nabrało cech "magicznych"   rączka znika a póżniej pojawia się to samo z nóżkami i głowką. Nie było już uciekania, wyrywania i płaczu. Trzeba znaleźć chyba złoty środek na dane dziecko   Pozdrawiam i dziękuje za zainteresowanie  

Wszystko zależy od maluszka i od kiedy zaczyna się zabawę w ubieranie   Moje dzieci w wieku dwóch lat potrafiły się ubierać samodzielnie włącznie z rajstopkami, naturalnie pod moim nadzorem   Wracając do buntu: największy był po powrocie do domu ze spaceru, kiedy trzeba zdjąć kutreczkę i ulubione buciki, albo kiedy trzeba wyjść w trakcie najlepszej zabawy, a jak wiadomo, dzieci w gościach najlepiej się bawią, kiedy impreza się kończy i trzeba wracać do domu.

Kilka lat temu miałam podopieczną, dwulatkę, która porafiła pójść do swojej garderoby, rozebrać się do rosołu i ubać w to, co jej pasowało. I nie było przypadku, żeby poszczególne części ubranka nie pasowały do siebie : )   (Gust odziedziczony po Mamusi).  

Alula Z.

Kilka lat temu miałam podopieczną, dwulatkę, która porafiła pójść do swojej garderoby, rozebrać się do rosołu i ubać w to, co jej pasowało. I nie było przypadku, żeby poszczególne części ubranka nie pasowały do siebie : )   (Gust odziedziczony po Mamusi).  

No to niezła z niej aparatka i modnisia   chłopczyk którym się opiekuje nie przywiązuje uwagi do ubranek ale przerywanie zabawy czymkolwiek a najcześciej jest to właśnie ubieranie bądź rozbieranie:/ kończy sie buntem ale tak to już jest z tymi maluchami  

Ja z synkiem nie mam problemu, chyba że raz,dwa zdarzyło się jak wróciliśmy z dworu. Z podopiecznymi nie zdarzyło mi się chyba ani razu  . A syn najchętniej się rozbiera jak jest czas na kąpiel  . Jeżeli codzi o samodzielnie ubieranie/rozbieranie się dziecka to uważam,że zalezy to wszystko od dziecka ,są dzieci co sobie z tym radzą a są dzieci którym trzeba pomóc  .

Powiem szczerze, że w całej mojej 6letniej "nianiowej karierze" również nie miałam takich problemów ale dzieci są różne i w indywidualny sposób przechodzą kolejne fazy rozwoju, u jednych taka nierównowaga jest prawie niewidoczna u innych wyraźne nasilona i nie sposób tego przegapic  

Agnieszka W.

Jak miałam problemy z ubraniem małego buntownika [i nie tylko w takich przypadkach] mówiłam w czasie ubierania co po kolei będziemy robić. Najpierw była pieluszka. Zapinając ją mówiłam jeden rzep, drugi rzep. Zakładając skarpetki najpierw np. połaskotałam go po piętce lub wymasowałam delikatnie nóżki i mówiłam żeby sam trafił do celu. Z bluzeczką tez nigdy nie miałam większych problemów gdy głowa prześlizgnęła się przez miejsce na nią mówiłam 'a kuku' z rękawami też tak zawsze robię, ze spodniami podobna akcja. Szybko przeobraziło to się w pewien rodzaj zabawy niż jakiegoś nudnego obowiązku

tak, to jest chyba najlepsza metoda. Moja była podopieczna uwielbiała jak podczas ubierania szukałam jej ręki, mówiłam "gdzie ta ręka?" i zagladałam do rękawa, ona śmiała się a ja sie śmiałam z nią bo to było komiczne.